كركوك قلب كردستاني ـ

مسعودُ مسعودًا عـشـتـم سعيدًا بأسعد السعدانِ

Tê gotin ku: "her Kurd ji dayîka xwe wek hunermend tê dinê". Ev hunermendî; geh hozanî û dengbêjî, carcaran jî çîrokvanî û pir caran helbestvanî ye.

Dîsabomba û barane roj lime êvar
Ma wê her dem zivistan be ka li ku maye bihar?

Dîl û hêsîr û stûxware geêmin va çend sal
Her tê kûştin li bajar û gund û li deşt û newal

Navêm findê
Xweşik rindê
Xweşk û bira!
Navêm çira
Divêm “roja”
Sing û dila
Keskesorê
Rengê gula
Awaz bilind
Wek bilbila
Bêhna xweşik
Wek enberê
Kesk û sipî

Ax dayé
Derguş um
Kesera te yi salan
Di nalin im
Derguşa min ti je hésir
Hésir dibare

Duxazim
Weke zarokén cihan
B i k e n i m
B i l i z i m

îltifat nakî bi sê roja ne

îltifat nakî bi sê roja ne
gula min gula min dermanê Dila
yek lehzek bê te mirin û jan e
gula min gula min dermanê Dila

Dîlbera-m çû êdî nahat,
Li min name sebr û tebat,
Kir dilê-m agir û şewat,
Min gellek hêsir jê-r barand!

Dîlber dîlber dîlberê,
Zalimê dil kevirê,

Di tirsim ku jê dûr kevim
Carek din çav pê nekevim
Destê min û wê ji hev bi qete
Ezê dîn bim bi çola kevim

Wekî berê jê hez dikim
Çi bikim destê min da nîne

Tu ji min xeyîdî îro qet xeber nadî çîma?
Bîst û heyştê min temam bû çavên min li rêya te ma,
Te dilê minê nexweş tijî kirî ji kul û xema,

Dîlber canê Şerefdîn bişewite wa bi mij e

Te bihara jiyana min bir ewrê kaliyê bi ser min da guje guje

Eman eman eman lê Bêrîvanê
Mal şewitiyê te çav reşê lê reş kildanê
Tuyê were emê bi destê hev du bigirin xwe bavêjin ser şehîd û zîyaretê Kurdistanê

Di nexweşxanekê de nexweşên ji aqil (dîn) heroj diketin rêzê, xwe didan ber dîwarekî. Di dîwar de qulek biçûk hebû, dînan li wir dinhêrin.